A growing trend in Azerbaijan threatens to break into a demographic crisis: women pregnant with female children are forced to undergo abortions by their husbands and relatives. According to the statistics committee, 60 percent of all abortions carried out in the past year have taken past during the third month of pregnancy, when the sex of the child can be determined though ultrasound testing. Apparently, this trend is unrelated to religious beliefs, since Islam outlaws both abortions and choosing the sex of the child. However, the prestige associated with a male offspring results in domestic abuse for women pregnant with girls.

See more at:
Azeri Alarm at Abortion of Female Foetuses

Coexistence in the South Caucasus

Marneuli, Georgia – a bustling market, just 40 or so kilometers from the border with Armenia, and it’s as if peaceful coexistence between ethnic groups in the South Caucasus was just an everyday occurrence. Armenians, Azeris and Georgians sell their goods side by side just days before the New Year, often sharing the same stalls. An ethnic Armenian switches between Georgian and Azerbaijani while the nearby café serves as a meeting place for everyone, regardless of ethnicity.

Even with Armenia and Azerbaijan locked into a bitter stalemate over the disputed territory of Nagorno Karabakh, Armenians from Armenia proper get along fine with Azeris from both Azerbaijan and Georgia. Traders look confused when they’re asked why or even how. It’s a reality that nationalists, and even the media in Armenia and Azerbaijan, seldom – if ever – mentions. And despite the fact that traffic between the Armenian and Georgian capitals passes through what is a mainly ethnic Azeri region.

Thirty five kilometers away, the two ethnic groups even co inhabit the same village.

Ethnic Azeris are in the majority in Tsopi, but 30 percent are Armenians. A group of ethnic Azeri men wax lyrically about Armenian girls, but then turn despondent when asked if intermarriage occurs. It doesn’t usually, although ethnic Armenians residents say they would have no problem if it did. But they do live side by side, speaking each others’ language and sending their children to the same school. What should be a wonderful example of tolerance and coexistence, however, is unfortunately falling apart.

It’s difficult to tell who is Armenian and who is Azeri in Tsopi, with both groups sharing more in common with each other than, say, the Georgians. Their children play, study and grow up together and it’s almost as if the war between Armenia and Azerbaijan never occurred. The same is true in Tbilisi, where members of Georgia’s two largest ethnic minorities also live. An Azeri tea house in one of the old parts of the Georgian capital is even owned by ethnic Armenians.

Two customers speak to one of them in Armenian before reverting to Azerbaijani. Surprise, surprise, they’re from Baku. With such a diverse clientele it’s perhaps no wonder that the owners speak Azeri, Armenian, Georgian, and Russian.

It’s just a stone’s throw away from a statue of Azerbaijan’s late president, Heydar Aliyev, and about the same distance from the Turkish baths and the Armenian Church where Sayat Nova, the 18^th century Armenian troubadour who wrote most of his songs in Azerbaijani, is buried. A few minutes down the road is a Jewish synagogue, some Georgian churches, and a mosque which largely serves ethnic Azeris. Tbilisi truly is a melting pot of culture, unlike Yerevan and Baku since the tit for tat expulsion of Azeris and Armenians which occurred at the beginning of the Karabakh conflict.

Nationalists and political figures in both Armenia and Azerbaijan maintain that Armenians and Azeris can never live side by side together in peace again. Neighboring Georgia, however, shows that this is very far from the truth.

Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

Сосуществование на Южном Кавказе

Марнеули, Грузия - оживленный рынок, всего в 40 или больше километрах от границы с Арменией, и здесь мирное сосуществование различных этнических групп в регионе Южного Кавказа как будто бы обычное явление. Армяне, азербайджанцы и грузины рядом продают свои товары несколько дней до Нового Года, зачастую обмениваясь своми ларьками. Этнический арменин говорит то на грузинском,то на азербайджанском языках, а кафе поблизости служит местом встречи для всех, независимо от этнической принадлежности.

Даже несмотря на острое тупиковое состояние между Арменией и Азербайджаном по поводу спорной территории Нагорного Карабаха, армяне из Армении состоят в хороших отношениях с азербайджанцами из Азербайджана и Грузии. Торговцы приходят в замешательство, когда их спрашивают как и почему. Эта - реальность, которую националисты, и даже средства массовой информации в Армении и Азербайджане, редко - если вообще - упоминают. И это, когда транспортные пути между армянской и грузинской столицами проходят через районы, населенные в основном этническими азербайджанцами в регионе.

Здесь всего за тридцать пятью километрами, проживают две этнические группы, населяющие одну и ту же деревне.

Этнические азербайджанцы составляют большинство в Тсопи, а 30 % жителей составляют армяне. Группа этнических азербайджанских мужчин восхищенно говорят об армянских девушках, а затем становятся унылыми, когда их спрашивают о случаях смешанных браков. Это, как правило, не обычное явление, однако этнические армяне говорят, что не будет никаких проблем, если такие браки будут заключены. Они живут мирно вместе, говорят на языке друг друга и отправляют своих детей в одну и ту же же школу. Это должно быть прекрасным примером терпимости и сосуществования, однако, к сожалению, не всегда удается.

Трудно отличить арменина от азербайджанца в Tсопи, между обеими этническими группами схожестей гораздо больше чем, скажем, между ними и грузинами. Их дети играют, учатся и растут вместе, и это почти так же, как будто войны между Арменией и Азербайджаном никогда и не было. То же самое можно отметить и в Тбилиси, где представители двух крупнейших в Грузии этнических меньшинств также живут мирно вместе. Даже азербайджанский чайный дом в старой части столицы Грузии принадлежит этническим армянам.

Два посетителя говорят с владельцами чайного дома то на армянском, то на азербайджанском языках. Сюрприз, сюрприз, они из Баку. С такой разнообразной клиентурой может быть, нет ничего удивительного, что владельцы говорят на азербайджанском, армянском, грузинском и русском языках.

Только в двух шагах от статуи покойного президента Азербайджана Гейдара Алиева, и примерно на таком же расстоянии от Турецких Бань и армянской церкви, похоронен Саят-Нова, армянский трубадур 18-го века, который сочинял большую часть своих песен на азербайджанском языке. Через несколько минут по пути можно увидеть еврейскую синагогу, некоторые грузинские церкви и мечеть этнических азербайджанцев. Тбилиси действительно является горячим культурным котлом в отличие от Еревана и Баку, где действует принцип «око за око» - в результате изгнания азербайджанцев и армян, которое произошло в начале карабахского конфликта.

Националисты и политические деятели в Армении и Азербайджане считают, что армяне и азербайджанцы не могут жить мирно вместе. Соседняя Грузии, однако, доказывает обратное.

В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжениекраткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. Следите за нами на Twitter @caucasusproject.

Thanks to A. for voluntarily translation into Russian.

I am a citizen of Georgia.

I was born and brought up here, never leaving its borders until two years ago. I have heard about the conflict between Armenia and Azerbaijan, but I have never felt it.

Why?

Well, everyday I see kids playing in the yard. Some of them are ethnic Georgians, some Azeri, and some of them are Armenians.

They play hide-and-seek.  Sometimes they fight. And even if they fight, cry and run to their parents, the next day I still see them playing together.

I see the school where they go everyday, study, perhaps even cheat on exams, or help each other cheat on exams.

I see them falling in love, getting married, having kids, getting divorced. Or staying married until the end of their days (for believers of “happily ever after”).

No wonder that I see surprise in the eyes of an Armenian trader who works at the same table as an Azeri and Georgian trader in the Marneuli market when we ask her about relationships between the ethnic groups.

She is surprised why we are even asking. How could they have problems? They are friends, they work together.

And in Tsofi (Tsopi), a small village in Georgia’s Marneuli region mostly known for archeological finds. For some, it’s the symbol of diversity — ethnic Azeris and Armenians living together.

A friendly woman makes coffee for us and tells us about her son’s wedding: “Half of the guests were Azeris, half were Armenians,” she says.

Living conditions are terrible in Tsofi as in most Georgian villages, but perhaps even worse as they don’t have land which they can work on or rent out. In earlier days, they lived better, There was a marble quarry on the nearby mountain and even a rope-way to Sadakhlo, a larger village in Marneuli.

They complain about unemployment, but never about each other.

I hope to see peace in South Caucasus.

If people from Georgia, Azerbaijan, Armenia can coexist here, then surely they can coexist anywhere.

Maybe I am a believer of “happily ever after.”

Text and video by Dodi Kharkheli, photographs by Onnik Krikorian. Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

The village of Tsopi is situated just a few kilometers from the Armenian border and even though it is situated in Georgia, most of its population are ethnic Azeris and Armenians. No one knows the history of this village, but elderly inhabitants say that it is already a hundred years that these two groups have lived together without any problem. In fact, most don’t know Georgian and communicate with each other in Azerbaijani or Armenian.

Most of them have also graduated from the same and only school in Tsopi which has been operating for over 50 years. However, as a result and with no assistance, the school is desperately in need of capital repairs. There isn’t even any glass in the corridor’s windows, the walls are wrecked and the wooden floors are rotten. Gunel Orucova, a 7^th form student, says that pupils’ feet often fall through the floor because of the putrid wood.

There is no running water and the doors of all the classrooms have many holes, but few are used because of their condition. The school’s director, Latifa Ibadova, says the Georgian Ministry of Education promise to repair whole school in 2011. There is electricity in the village, but no gas and wood is used for heating. This winter the school received money from the government to buy two lorries of wood and gasoline.

Another problem of pupils is that of textbooks. From this year pupils must buy books in the Georgian language. Previously, textbooks had been provided free of charge, but now cost 6-15 Lari even though many residents of Tsopi cannot speak Georgian. This prevents them from later finding work. Yet, despite these difficulties, the pupils of school are on good terms with each other. Armenians know the Azerbaijani language and Azeris know Armenian.

Vasili Petrosyan, 12, is 7^th form student and has three Azeri friends. They visit each other’s home and also play together. Gunel Orucova has four Armenian friends and says that they sometimes do their homework together and go for a walk to forest. Nevertheless, the lack of understanding the Georgian language is a big problem in this village although pupils try to learn. Vasili Petrosyan knows two languages- Azerbaijani and Armenian — well, but now wants to learn Georgian too.

The Tsopi village school has 80 pupils and there are two sections — Armenian and Azerbaijani — for 64 Azeri pupils and 16 Armenians. Teachers are both Armenian and Azeri although the director, Ibadova, says that a dwindling attendance means they haven’t enough vouchers to solve the school’s problems. Their budget is not even enough for the salaries of 23 teachers which is why they receive additional assistance from the Ministry of Education.

Another reason for budgetary problem is simply because of a lack of young families in the village. Most young people eventually leave.

Text by Khanim Javadova, photographs by Onnik Krikorian. A podcast report on ethnic Armenian and Azeri coexistence in Georgia will be available on Transitions Online in the near future. Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

“Yaxşı yol, yaxşı yol” (Good way, good way!) – Susanna Petrosyan saying goodbye to her guest in Azerbaijani…

They live in Tsopi, a village not too far from Marneuli, Georgia. There are three men in her family, but none of them has work. They earn 20 Lari – about $11 a day —  by selling pig and wood from the forest. Petrosyan says they go to the forest three times every month.

“I don’t have even one tetri in my pocket”

The same problems exist for other ethnic groups too. Mustafa, head of the village, says that now only 160 families remain. “Greeks, Georgians and a lot of other families left the village,” he says, explaining that the reason is unemployment.

Ahmadov Faiq has two children. He says they live only on his father’s pension of 100 Lari (about $60).

“I am young — 34 years old — but I dont have even a tetri in my pocket. If someone invites me to their home, I can not buy a box of chocolates to visit my friend,” says Ahmadov. He is going to leave Tsopi for Baku where he hopes to find work.

“They are living one side of the spring, we are on the other…”

Mustafa says that  60-70 percent of the village is ethnic Azeri and then comes the ethnic Armenians. There are places where both live together side by side.

“Until now we didnt have any problems among Azeris, Armenians and Georgians. We are going to each other’s weddings and holidays. Even when I was talking with an Armenian in his own language, he replied in Azerbaijani. There are no problems, we are united and will remain like this. Other issues are political and not related to ordinary people. I am very pleasant with Armenians in Tsopi and other villages.”

The man ethnic Azeri, the woman ethnic Armenian

However, 39-year-old Ilham Eyvazov says that ethnic groups in the village mainly live separately.

“There is a spring there and they are living on one side, we are on the other,” he says.

But Faiq Ahmadov doesn’t agree and replies.

“Near the market there are buildings where Armenians live on the first floor and Azeris on the second. They areall mixed. Only this street exists where most of the Azeris live”.

“Common marriage? Why not?”

Five month ago Susanna Petrosian’s son was married. Fifty percent of the guests at the wedding were her Azeri neighbours.

“We are living together in friendship, but there is no intermarriage between us,” she says, adding that this has always been the case and continues as if tradition.

Nevrtheless, she continues, she wouldn’t mind if her son was married to an ethnic Azeri girl. “We are in good relations,” she says, pointing to the house next to hers where an ethnic Azeri family lives.

“They are my neighbours and they are Azeris. We will celebrate New Year at our home together,” says Petrosyan.

Ethnic Azeris who live in Tsopi say the same – it is tradition not to get married with boys and girls from another nationality. However, Faiq Ahmadov says Azeris and Armenians are still as sisters and brothers here.

“For instance, if my son wants to have an Armenian girl as a wife I wouldn’t mind. If their family is friendly, frankly, why not? So what, they are Armenians? Bad is everywhere bad,” he says.

He also adds that the desire is something different. It doesn’t differentiate between nationalities.

Text by Vusala Alibayli, photographs by Onnik Krikorian. A podcast report on ethnic Armenian and Azeri coexistence in Georgia will be available on Transitions Online in the near future. Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

Etnik erməni qızı, Marneuli, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Bəzilərinə etnik azlıqların Gürcüstanın paytaxtı Tiflisdə dinc yanaşı yaşaya bilməsi və yaşamalı olması qeyri-adi görünməyə bilər, lakin Ermənistanın, Azərbaycanın və Gürcüstanın rayonlarında vəziyyət bir qədər fərqlidir. Və ya bəlkə də bu fərqlilik kütləvi şəkildə yayılan stereotipin bir hissəsidir. Ermənilər və azərbaycanlılar uzun zamandır bildirirlər ki, onlar Qarabağ müharibəsindən əvvəl kənd yerlərindən daha çox birlikdə dinc şəraitdə Yerevan və Bakı kimi şəhər mərkəzlərində həyat sürürdülər. Bu harada isə həqiqətdir, amma tam olaraq deyil.

20000 əhalisi olan Marneuli şəhərində əhalinin 15-20% - ini deyilənlərə görə etnik ermənilər təşkil edir. Qalan faizini isə etnik azərbaycanlılar. Bundan başqa, hər iki tərəfdən olan milliyətçilərin “bir tərəf digər tərəfə güvənməməlidir” prinsipini irəli sürməsinə baxmayaraq, Ermənistandan gələn ermənilər Tiflisə çatmaq üçün Gürcüstanda əhalisi 280000 çox olan etnik azərbaycanlıların yaşadığı rayonlardan keçməli olurlar və bunu da onlar maneəsiz edirlər. Qeyd üçün, Marneulinin bazarında ermənilər, azərbaycanlılar və gürcülər birgə yanaşı alverlə məşğul olurlar.

Etnik azərbaycanlı qadın, Marneuli, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Marneulini Steady State Transition Online layihəsi çərçivəsidə ziyarət edən gürcü bloqçusu Dodka öz təəssüratları ilə Twitter vasitəsi ilə belə bölüşdü.

Marneulidə Gürcülərə və Azərbaycanlılara məxsus çay evində erməni, azərbaycanlı və gürcü alverçiləri nahar edirlər. Çay yaxın edir J @caucasusproject.

İki həyat yoldaşı olan azərbaycanlı ilə görüşdük. Həyat yoldaşlarından biri – erməni, digəri isə azərbaycanlıdır. Nəhayət o, bizə mühasibə verməyə razılıq verdi @caucasusproject.

Balıq satan erməni azərbaycan, erməni, rus və gürcü dillərində danışır və azərbaycanlı alverçiləri ilə birlikdə çalışır @caucasusproject.

Tsopi. Ermənilərin və Azərbaycanlıların bir-biriləriylə heç bir problemi yoxdur. Onların oxşar problemləri var – iş, və ya heç bir işin olmamasi (işsizlik) @caucasusproject.

Evin sahibəsi deyir ki, onun oğlunun bir neçə ay əvvəl toyu oldu. Qonaqların yarısı – erməni, yarısı isə - azərbaycanlı idilər @caucasusproject.

Erməni qadın deyir ki, o, uşaqlarının azərbaycanlı və ya gürcü ilə ailə qurmasına etiraz etmir @caucasusproject.

Tsopinin məktəbində. Pis vəziyyətdə, pəncərə yox, istilik sistemi yox, LAKİN şərəflə dalğalanan təmiz təzə Gürcüstan bayrağı var. Kədərli vəziyyət @caucasusproject.

Təqribən 35 km cənubda, Ermənistanla Gürcüstanın sərhədində vəziyyət daha da cazibəli görünür. Burada azərbaycanlıların sıx yaşadığı kəndlərdə etnik erməni ailələrinə rast gəlmək olar. Məsələn, Tsopidə 150-200 ailənin 1/3 hissəsini etnik ermənilər təşkil edir. Onların hamısı birlikdə yaşayırlar və bir-birlərinin dillərində danışırlar. Əlbətdə, kənddə vəziyyət firavan həyatandan daha çox uzaqdır, çünki kənddə işsizliyin səviyyəsi yüksəkdir və burada yerləşən məktəbin acınacaqlı vəziyyətdə olmaqla yanaşı təmirə ehtiyacı vardır.

Məktəb, Tsopi, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Buna baxmayaq, həm Marneuli, həm də Tsopi, xüsusən münaqişə vəziyyətində bir çox birlikdə dinc yaşayan etnik azlıqlarının və qrupların bir nümunəsi kimi onu göstərir və sübüta yetirir ki, Ermənistan və Azərbaycan kimi ölkələrdə kütləvi informasiya vasitələri münaqişələrin həllində yeni yanaşmaların və ideyaların yaranmasına böyük təsir göstərir. Həqiqətən də, cəsarətlə onu söyləmək olar ki, indiki jurnalistlər söz döyüşçülərinə çevrilərək mənfi informasiyaya qarşı mübarizə aparır, birtərəf mövqe tutmaq yerinə isə qərərsiz və həqiqətə uyğun məlumatların yayılmasına səy göstərirlər.

Yaxın günlərdə və həftələrdə hazırkı bloq səhifə sentyabr ayında keçirilmiş qısa sərhədyanı tədbirin davamı olaraq yeni mediya və sosial şəbəki vasitələtinin nümunəsi olan tarixçələri, fotoşəkilləri və videoyazıları əks etdirəcək. Bizi @caucasusproject izləyin.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Azerbaijani.

Tbilisi, Georgia © Onnik Krikorian on Nokia N82 phone

Этнический азербайджанец, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Некоторым покажется неудивительным то, что некоторые этнические группы могут и должны жить мирно вместе в Тбилиси, в столице Грузии, однако, ситуация не столь очевидна в регионах Армении, Азербайджана или Грузии. Но, пожалуй, это само по себе является массовым стереотипом. Армяне и азербайджанцы, например, уже давно утверждают, что до начала карабахского конфликта мирно жили бок о бок в городских центрах, таких как Ереван и Баку, но отнюдь не в сельской местности. До некоторой степени это верно, но не полностью.

В Марнеули, в городе с численностью в 20000 человек, жители утверждают, что 15-20 % населения составляет этнические армяне. Остальные являются этническими азербайджанцами. Кроме того, несмотря на линию проводимую националистами с обеих сторон по поводу того, что ни одной из сторон нельзя доверять, армянам из Армении, чтобы достичь Тбилиси, на самом деле приходится пресечь через районы, где большинство из 280000 жителей составляют азербайджанцы, проживающие в Грузии, и делают они это без проблем. Кроме того, на рынке в Марнеули, армяне, азербайджанцы и грузины занимаются торговлей вместе по соседству.

Этническая азербайджанка, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Грузинский блоггер Dodka поделилась своими впечатлениями во время посещения города для проекта Steady State Transition Online.

Чайный дом, принадлежащий Грузинам и Азербайджанцам в Марнеули, где обедают торговцы из Армении, Грузии и Азербайджана. Чай сближает J @caucasusproject.

Встретили азербайджанца, у которого две жены – армянка и азербайджанка. Наконец-то он согласился дать интервью @caucasusproject.

Арменин, торгующий рыбами, говорит на азербайджанском, армянском, русском и грузинском языках и работает вместе с азербайджанскими продавцами @caucasusproject.

Тсопи. У азербайджанцев и армян нет проблем друг с другом. У них те же самые проблемы – трудоустройство, вернее его отсутсвие @caucasusproject.

Хозяйка дома говорит, что у ее сына несколько месяцев назад была свадьба – одна половина гостей были армянами, другая – азербайджанцами @caucasusproject.

Армянка говорит, что она не будет против, если ее дети женятся на/выйдут замуж за азербайджанке/азербайджанца или грузинке/грузина.

В школе Тсопи. Ужасные условия, ни одного окна, никакого отопления, ничего, КРОМЕ гордо возвышающего нового чистого Грузинского флага. Печально.

Примерно в 35 километрах к югу, всего в нескольких километрах от границы Грузии с Арменией, ситуация становится еще более интригующей, по мере того , как можно найти этнических армян, проживающих, в основном, в азербайджанских деревенях. В Тсопи, например, около одной трети жителей составляют армяне из около 150-200 семей. Все они живут бок о бок и говорят на языке друг друга. Конечно, многое еще далеко от идиллических условий в деревне с высоким уровнем безработицы и со школой, находящейся в плачевном состоянии и остро нуждающейся в ремонте.

Школа, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Тем не менее, как Марнеули, так и Тсопи, наряду со многими другими примерами мирного сосуществования между группами этнических меньшинств, особенно во время конфликтов в других странах, возможно, доказывают и показывают влияние средств массовой информации в таких странах, как Армения и Азербайджан на формирование взглядов и подходов для решения проблем. Действительно, можно утверждать, что журналисты фактически становятся комбатантами, борящиеся против негативной информации и делают выбор на распространении объективной информации, нежели на придержирвании нейтрального подхода.

В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжение краткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. Следите за нами на Twitter @ caucasusproject.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Russian

Ethnic Armenian, Tsopi, Georgia © Onnik Krikorian

It might be no surprise for some that ethnic groups can and do live side by side in Tbilisi, the Georgian capital, but the situation is not so clear in the regions of Armenia, Azerbaijan or Georgia. But, perhaps, that in itself is a stereotype put into circulation by many. Armenians and Azeris, for example, have long maintained that while both lived side by side in urban centers such as Yerevan and Baku prior to the Karabakh conflict, they did not in rural areas. To some extent this is true, but not entirely.

In Marneuli, a city of around 20,000 people, residents say as much as 15-20 percent of the population is ethnic Armenian. The rest are ethnic Azeris. Moreover, despite the line from nationalists on both sides that neither group can be trusted, Armenians from Armenia actually have to pass through regions where most of Georgia’s 280,000 Azeris reside to reach Tbilisi, and they do so without problems. Moreover, at Marneuli’s market, Armenian, Azeri and Georgians trade side by side.

Ethnic Azeri, Marneuli, Georgia © Onnik Krikorian

Georgian blogger Dodka tweeted her impressions while visiting the town for Transitions Online’s Steady State.

Around 35 kilometers south just a few kilometers from Georgia’s border with Armenia, the situation becomes even more intriguing as small pockets of ethnic Armenians can be found in mainly Azeri villages. In Tsopi, for example, about a third of inhabitants are Armenians from around 150-200 families. All live side by side and speak the others’ language. Of course, things are far from idyllic in the village with unemployment high and the school particularly in dire need of attention.

School, Tsopi, Georgia © Onnik Krikorian

Nevertheless, both Marneuli and Tsopi, along with many other examples of peaceful coexistence between minority groups, including those otherwise in conflict elsewhere, perhaps highlight the influence of the media in countries such as Armenia and Azerbaijan in shaping perceptions and attitudes. Indeed, it could be argued that journalists have effectively become combatants, pushing negative information and spreading partisan information rather than remaining neutral.

Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

This post is also available in Russian and Azerbaijani.

Sergey Paracanovun abidəsi, Tiflis, Gürcüstan © Onnik Krikorian. Nokia N82 telefonu ilə çəkilmiş fotoşəkil

Köhnə Tiflisdə yerləşən etnik ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evinə geri aparan yol bizi təsadüfi olmadan tanınmış erməni kinorejisyoru Sergey Paracanovun abidəsinə gətirib çıxardı. Bir çox erməni mədəniyyət ikonaları, məsələn 18-ci əsrdə yaşayan və nəğmələrini erməni, gürcü, fars və xüsusilə azərbaycan dilində yaradan saz şairi Sayat-Nova kimi, Paracanov başqalarından daha da çox bütün varlığı ilə Qafqaza aid idi. Məhz bəlkə bu səbəbdən Paracanov ömrünün ən çox hissəsini Tiflisdə yaşamışdır. 1990-cı ildə, ölümündən iki il əvvəl, o, Yerevana köçmüşdür.

Onun sonuncu tamamlanmış filmi ermənilər və azərbaycanlılar arasında mübahisəli ərazi olan - Dağlıq Qarabağ üzərində münasibətləri daha da gərginləşdirən azərbaycan folklor hekayəsi Aşıq Qərib olmuşdur. Sülh mübarizəçisi Georgi Vanyanın sözlərinə görə, Fellini kimi dünya şöhrətli rejisyorlar tərəfindən rəğbət edilən erməni mədəniyyət ikonasının təsvirləri Yerevanda Qarabağ hərəkatı nümayişləri zamanı yandırılmışdır. Bügün, əlbəttə, çox az erməni Paracanovun Azərbaycan haqqında və gürcü, azərbaycan və ukrain dillərində çəkdiyi mübahisə doğuran filmlərini xatırlayır və ya bilirlər.

Sayat-Nova Azərbaycanda çox az tanınır. Bu ondan irəli gəlir ki, ermənilərin obrazı azərbaycanlılarla müqayisədə yerli erməni KİV tərəfindən daha da mənfi rənglərdə verilir. Ümumilikdə isə, hər iki ölkənin KİV ən çox mənfi, nəinki müsbət və ya birtərəf, məlumatlrın yayılması ilə məşğuldurlar.

Buna baxmayaraq, regionun ayrı-ayrı mono-mədəni hissələri ilə deyil, onun mədəniyyət müxtəlifliyi ilə bağlı olan Sayat-Nova kimi Paracanov Cənubi Qafqazın zəngin mədəni irsini təmsil edirdi və Cənubi Qafqazın da onun yaradıcılığına böyük təsiri olmuşdur. Hazırda, ermənilərin və azərbaycanlıların öz ölkələrində görüşmə və unsiyyət qurma imkanlarının məhdud olmasını nəzərə alaraq, Gürcüstanda etnik azlıqlar arasında etnik problemlərin mövcud olmasına baxmayaraq qarşlıqlı hörmət və dostluq var və davam edir. Bu həmçinin Gürcüstanın paytaxtı Tiflisdə yaşayan etnik erməni və azərbaycanlılara da aiddir.

Özünə görə kiçik olsa da, ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evi onu sübüta yetirir ki, mənfi stereotiplərin, etno-milli qüvvələrin mövcud olmasınavə münaqişəni yerli siyasi qüvvələrin şəxsində daha da alovlandıran Ermənistanın və Azərbaycanın qərəzli KİV-nə baxmayaraq ermənilər və azərbaycanlılar birlikdə yanaşı yaşaya bilirlər. Bu həqiqətəndə də elədir. Aleksey və Marqarita Petrosyana məxsus çay evinin qonaqları erməni, azərbaycan, gürcü, rus və fars dillərində biri-biri ilə sərbəst danışırlar, və bu hal təəccüblü deyil. Çünki çay evinə gələn qonaqlar etnik tərkibə görə çox müxtəlifdirlər.

Bügün, çay evinə baş çəkən iki azərbaycan jurnalist-tələbəsi və gürcü bloqçusu öz təəssüratlarını Twitter vasitəsi ilə bölüşdülər.

Ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evində. Azərbaycanlılar, ermənilər və gürcülər birlikdə çay içirlər. #caucasusproject.

Çay evinin sahibi çay evinin yaranma tarixini danışır. Yerevandan və Bakıdan gələnlər burada görüşürlər. @caucasusproject.

«Biz azərbaycanlılar, ermənilər və gürcülər bir həyətdə böyümüşük. Bizim heç bir problemimiz ola bilməz. Biz bacı və qardaşıq».

«Məmin uşaqlarım erməni, gürcü, rus və azərbaycan dilləri bilirlər. Ən çox da rus dilində danışırlar.»- çay evinin sahibi @caucasusproject.

Və indi çay evinə iranlı gəlir və bizimlə azərbaycan dilində danışır. @caucasusproject. Mən çox şadam, bu çay evi müxtəliflik evidir @ kissie

Dodka.ge çay evini müxtəliflik evi adlandırır. @caucasusproject. KHANIM

Transitions Online və Böyük Britaniyanın Yerevandakı səfirliyinin dəstəyi ilə həyata keçirilən layihənin iştirakçıları bazar günü çay evinə yenidən baş çəkib bu bloqda yerləşdiriləcək məruzələri yekunlaşdıracaqlar. Yaxın günlərdə və həftələrdə hazırkı bloq səhifə sentyabr ayında keçirilmiş qısa sərhədyanı tədbirin davamı olaraq yeni mediya və sosial şəbəki vasitələtinin nümunəsi olan tarixçələri, fotoşəkilləri və videoyazıları əks etdirəcək.

Mobil telefonu ilə qaranlıq şəraitdə çəkilmiş video yazının keyfiyyəti yüksək olmasa da, səs və görüntü aydın ola bilir. Bu layihənin bir hissəsi müstəqil jurnalistlər və Ermənistan, Azərbaycan və Gürcüstan kimi ölkələrin KİV-i tərəfindən mobil kommunikasiya vasitəsi ilə məlumatların ötürülməsi və hadisələrin işıqlandırılması imkanlarını öyrənməkdən ibarətdir.

Hələlik isə, bizi, xüsusilə də Tsopiyə, Ermənistanla sərhəddə yerləşən və etnik azərbaycanlıların sıx yaşadığı Gürcüstanın kəndinə sabah edəcəyimiz səfər barəsində məlumatları Twitter @caucasusproject izləyin.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Azerbaijani.