Coexistence in the South Caucasus

Marneuli, Georgia – a bustling market, just 40 or so kilometers from the border with Armenia, and it’s as if peaceful coexistence between ethnic groups in the South Caucasus was just an everyday occurrence. Armenians, Azeris and Georgians sell their goods side by side just days before the New Year, often sharing the same stalls. An ethnic Armenian switches between Georgian and Azerbaijani while the nearby café serves as a meeting place for everyone, regardless of ethnicity.

Even with Armenia and Azerbaijan locked into a bitter stalemate over the disputed territory of Nagorno Karabakh, Armenians from Armenia proper get along fine with Azeris from both Azerbaijan and Georgia. Traders look confused when they’re asked why or even how. It’s a reality that nationalists, and even the media in Armenia and Azerbaijan, seldom – if ever – mentions. And despite the fact that traffic between the Armenian and Georgian capitals passes through what is a mainly ethnic Azeri region.

Thirty five kilometers away, the two ethnic groups even co inhabit the same village.

Ethnic Azeris are in the majority in Tsopi, but 30 percent are Armenians. A group of ethnic Azeri men wax lyrically about Armenian girls, but then turn despondent when asked if intermarriage occurs. It doesn’t usually, although ethnic Armenians residents say they would have no problem if it did. But they do live side by side, speaking each others’ language and sending their children to the same school. What should be a wonderful example of tolerance and coexistence, however, is unfortunately falling apart.

It’s difficult to tell who is Armenian and who is Azeri in Tsopi, with both groups sharing more in common with each other than, say, the Georgians. Their children play, study and grow up together and it’s almost as if the war between Armenia and Azerbaijan never occurred. The same is true in Tbilisi, where members of Georgia’s two largest ethnic minorities also live. An Azeri tea house in one of the old parts of the Georgian capital is even owned by ethnic Armenians.

Two customers speak to one of them in Armenian before reverting to Azerbaijani. Surprise, surprise, they’re from Baku. With such a diverse clientele it’s perhaps no wonder that the owners speak Azeri, Armenian, Georgian, and Russian.

It’s just a stone’s throw away from a statue of Azerbaijan’s late president, Heydar Aliyev, and about the same distance from the Turkish baths and the Armenian Church where Sayat Nova, the 18^th century Armenian troubadour who wrote most of his songs in Azerbaijani, is buried. A few minutes down the road is a Jewish synagogue, some Georgian churches, and a mosque which largely serves ethnic Azeris. Tbilisi truly is a melting pot of culture, unlike Yerevan and Baku since the tit for tat expulsion of Azeris and Armenians which occurred at the beginning of the Karabakh conflict.

Nationalists and political figures in both Armenia and Azerbaijan maintain that Armenians and Azeris can never live side by side together in peace again. Neighboring Georgia, however, shows that this is very far from the truth.

Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

Сосуществование на Южном Кавказе

Марнеули, Грузия - оживленный рынок, всего в 40 или больше километрах от границы с Арменией, и здесь мирное сосуществование различных этнических групп в регионе Южного Кавказа как будто бы обычное явление. Армяне, азербайджанцы и грузины рядом продают свои товары несколько дней до Нового Года, зачастую обмениваясь своми ларьками. Этнический арменин говорит то на грузинском,то на азербайджанском языках, а кафе поблизости служит местом встречи для всех, независимо от этнической принадлежности.

Даже несмотря на острое тупиковое состояние между Арменией и Азербайджаном по поводу спорной территории Нагорного Карабаха, армяне из Армении состоят в хороших отношениях с азербайджанцами из Азербайджана и Грузии. Торговцы приходят в замешательство, когда их спрашивают как и почему. Эта - реальность, которую националисты, и даже средства массовой информации в Армении и Азербайджане, редко - если вообще - упоминают. И это, когда транспортные пути между армянской и грузинской столицами проходят через районы, населенные в основном этническими азербайджанцами в регионе.

Здесь всего за тридцать пятью километрами, проживают две этнические группы, населяющие одну и ту же деревне.

Этнические азербайджанцы составляют большинство в Тсопи, а 30 % жителей составляют армяне. Группа этнических азербайджанских мужчин восхищенно говорят об армянских девушках, а затем становятся унылыми, когда их спрашивают о случаях смешанных браков. Это, как правило, не обычное явление, однако этнические армяне говорят, что не будет никаких проблем, если такие браки будут заключены. Они живут мирно вместе, говорят на языке друг друга и отправляют своих детей в одну и ту же же школу. Это должно быть прекрасным примером терпимости и сосуществования, однако, к сожалению, не всегда удается.

Трудно отличить арменина от азербайджанца в Tсопи, между обеими этническими группами схожестей гораздо больше чем, скажем, между ними и грузинами. Их дети играют, учатся и растут вместе, и это почти так же, как будто войны между Арменией и Азербайджаном никогда и не было. То же самое можно отметить и в Тбилиси, где представители двух крупнейших в Грузии этнических меньшинств также живут мирно вместе. Даже азербайджанский чайный дом в старой части столицы Грузии принадлежит этническим армянам.

Два посетителя говорят с владельцами чайного дома то на армянском, то на азербайджанском языках. Сюрприз, сюрприз, они из Баку. С такой разнообразной клиентурой может быть, нет ничего удивительного, что владельцы говорят на азербайджанском, армянском, грузинском и русском языках.

Только в двух шагах от статуи покойного президента Азербайджана Гейдара Алиева, и примерно на таком же расстоянии от Турецких Бань и армянской церкви, похоронен Саят-Нова, армянский трубадур 18-го века, который сочинял большую часть своих песен на азербайджанском языке. Через несколько минут по пути можно увидеть еврейскую синагогу, некоторые грузинские церкви и мечеть этнических азербайджанцев. Тбилиси действительно является горячим культурным котлом в отличие от Еревана и Баку, где действует принцип «око за око» - в результате изгнания азербайджанцев и армян, которое произошло в начале карабахского конфликта.

Националисты и политические деятели в Армении и Азербайджане считают, что армяне и азербайджанцы не могут жить мирно вместе. Соседняя Грузии, однако, доказывает обратное.

В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжениекраткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. Следите за нами на Twitter @caucasusproject.

Thanks to A. for voluntarily translation into Russian.

Etnik erməni qızı, Marneuli, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Bəzilərinə etnik azlıqların Gürcüstanın paytaxtı Tiflisdə dinc yanaşı yaşaya bilməsi və yaşamalı olması qeyri-adi görünməyə bilər, lakin Ermənistanın, Azərbaycanın və Gürcüstanın rayonlarında vəziyyət bir qədər fərqlidir. Və ya bəlkə də bu fərqlilik kütləvi şəkildə yayılan stereotipin bir hissəsidir. Ermənilər və azərbaycanlılar uzun zamandır bildirirlər ki, onlar Qarabağ müharibəsindən əvvəl kənd yerlərindən daha çox birlikdə dinc şəraitdə Yerevan və Bakı kimi şəhər mərkəzlərində həyat sürürdülər. Bu harada isə həqiqətdir, amma tam olaraq deyil.

20000 əhalisi olan Marneuli şəhərində əhalinin 15-20% - ini deyilənlərə görə etnik ermənilər təşkil edir. Qalan faizini isə etnik azərbaycanlılar. Bundan başqa, hər iki tərəfdən olan milliyətçilərin “bir tərəf digər tərəfə güvənməməlidir” prinsipini irəli sürməsinə baxmayaraq, Ermənistandan gələn ermənilər Tiflisə çatmaq üçün Gürcüstanda əhalisi 280000 çox olan etnik azərbaycanlıların yaşadığı rayonlardan keçməli olurlar və bunu da onlar maneəsiz edirlər. Qeyd üçün, Marneulinin bazarında ermənilər, azərbaycanlılar və gürcülər birgə yanaşı alverlə məşğul olurlar.

Etnik azərbaycanlı qadın, Marneuli, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Marneulini Steady State Transition Online layihəsi çərçivəsidə ziyarət edən gürcü bloqçusu Dodka öz təəssüratları ilə Twitter vasitəsi ilə belə bölüşdü.

Marneulidə Gürcülərə və Azərbaycanlılara məxsus çay evində erməni, azərbaycanlı və gürcü alverçiləri nahar edirlər. Çay yaxın edir J @caucasusproject.

İki həyat yoldaşı olan azərbaycanlı ilə görüşdük. Həyat yoldaşlarından biri – erməni, digəri isə azərbaycanlıdır. Nəhayət o, bizə mühasibə verməyə razılıq verdi @caucasusproject.

Balıq satan erməni azərbaycan, erməni, rus və gürcü dillərində danışır və azərbaycanlı alverçiləri ilə birlikdə çalışır @caucasusproject.

Tsopi. Ermənilərin və Azərbaycanlıların bir-biriləriylə heç bir problemi yoxdur. Onların oxşar problemləri var – iş, və ya heç bir işin olmamasi (işsizlik) @caucasusproject.

Evin sahibəsi deyir ki, onun oğlunun bir neçə ay əvvəl toyu oldu. Qonaqların yarısı – erməni, yarısı isə - azərbaycanlı idilər @caucasusproject.

Erməni qadın deyir ki, o, uşaqlarının azərbaycanlı və ya gürcü ilə ailə qurmasına etiraz etmir @caucasusproject.

Tsopinin məktəbində. Pis vəziyyətdə, pəncərə yox, istilik sistemi yox, LAKİN şərəflə dalğalanan təmiz təzə Gürcüstan bayrağı var. Kədərli vəziyyət @caucasusproject.

Təqribən 35 km cənubda, Ermənistanla Gürcüstanın sərhədində vəziyyət daha da cazibəli görünür. Burada azərbaycanlıların sıx yaşadığı kəndlərdə etnik erməni ailələrinə rast gəlmək olar. Məsələn, Tsopidə 150-200 ailənin 1/3 hissəsini etnik ermənilər təşkil edir. Onların hamısı birlikdə yaşayırlar və bir-birlərinin dillərində danışırlar. Əlbətdə, kənddə vəziyyət firavan həyatandan daha çox uzaqdır, çünki kənddə işsizliyin səviyyəsi yüksəkdir və burada yerləşən məktəbin acınacaqlı vəziyyətdə olmaqla yanaşı təmirə ehtiyacı vardır.

Məktəb, Tsopi, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Buna baxmayaq, həm Marneuli, həm də Tsopi, xüsusən münaqişə vəziyyətində bir çox birlikdə dinc yaşayan etnik azlıqlarının və qrupların bir nümunəsi kimi onu göstərir və sübüta yetirir ki, Ermənistan və Azərbaycan kimi ölkələrdə kütləvi informasiya vasitələri münaqişələrin həllində yeni yanaşmaların və ideyaların yaranmasına böyük təsir göstərir. Həqiqətən də, cəsarətlə onu söyləmək olar ki, indiki jurnalistlər söz döyüşçülərinə çevrilərək mənfi informasiyaya qarşı mübarizə aparır, birtərəf mövqe tutmaq yerinə isə qərərsiz və həqiqətə uyğun məlumatların yayılmasına səy göstərirlər.

Yaxın günlərdə və həftələrdə hazırkı bloq səhifə sentyabr ayında keçirilmiş qısa sərhədyanı tədbirin davamı olaraq yeni mediya və sosial şəbəki vasitələtinin nümunəsi olan tarixçələri, fotoşəkilləri və videoyazıları əks etdirəcək. Bizi @caucasusproject izləyin.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Azerbaijani.

Tbilisi, Georgia © Onnik Krikorian on Nokia N82 phone

Этнический азербайджанец, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Некоторым покажется неудивительным то, что некоторые этнические группы могут и должны жить мирно вместе в Тбилиси, в столице Грузии, однако, ситуация не столь очевидна в регионах Армении, Азербайджана или Грузии. Но, пожалуй, это само по себе является массовым стереотипом. Армяне и азербайджанцы, например, уже давно утверждают, что до начала карабахского конфликта мирно жили бок о бок в городских центрах, таких как Ереван и Баку, но отнюдь не в сельской местности. До некоторой степени это верно, но не полностью.

В Марнеули, в городе с численностью в 20000 человек, жители утверждают, что 15-20 % населения составляет этнические армяне. Остальные являются этническими азербайджанцами. Кроме того, несмотря на линию проводимую националистами с обеих сторон по поводу того, что ни одной из сторон нельзя доверять, армянам из Армении, чтобы достичь Тбилиси, на самом деле приходится пресечь через районы, где большинство из 280000 жителей составляют азербайджанцы, проживающие в Грузии, и делают они это без проблем. Кроме того, на рынке в Марнеули, армяне, азербайджанцы и грузины занимаются торговлей вместе по соседству.

Этническая азербайджанка, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Грузинский блоггер Dodka поделилась своими впечатлениями во время посещения города для проекта Steady State Transition Online.

Чайный дом, принадлежащий Грузинам и Азербайджанцам в Марнеули, где обедают торговцы из Армении, Грузии и Азербайджана. Чай сближает J @caucasusproject.

Встретили азербайджанца, у которого две жены – армянка и азербайджанка. Наконец-то он согласился дать интервью @caucasusproject.

Арменин, торгующий рыбами, говорит на азербайджанском, армянском, русском и грузинском языках и работает вместе с азербайджанскими продавцами @caucasusproject.

Тсопи. У азербайджанцев и армян нет проблем друг с другом. У них те же самые проблемы – трудоустройство, вернее его отсутсвие @caucasusproject.

Хозяйка дома говорит, что у ее сына несколько месяцев назад была свадьба – одна половина гостей были армянами, другая – азербайджанцами @caucasusproject.

Армянка говорит, что она не будет против, если ее дети женятся на/выйдут замуж за азербайджанке/азербайджанца или грузинке/грузина.

В школе Тсопи. Ужасные условия, ни одного окна, никакого отопления, ничего, КРОМЕ гордо возвышающего нового чистого Грузинского флага. Печально.

Примерно в 35 километрах к югу, всего в нескольких километрах от границы Грузии с Арменией, ситуация становится еще более интригующей, по мере того , как можно найти этнических армян, проживающих, в основном, в азербайджанских деревенях. В Тсопи, например, около одной трети жителей составляют армяне из около 150-200 семей. Все они живут бок о бок и говорят на языке друг друга. Конечно, многое еще далеко от идиллических условий в деревне с высоким уровнем безработицы и со школой, находящейся в плачевном состоянии и остро нуждающейся в ремонте.

Школа, Тсопи, Грузия © Онник Крикорян

Тем не менее, как Марнеули, так и Тсопи, наряду со многими другими примерами мирного сосуществования между группами этнических меньшинств, особенно во время конфликтов в других странах, возможно, доказывают и показывают влияние средств массовой информации в таких странах, как Армения и Азербайджан на формирование взглядов и подходов для решения проблем. Действительно, можно утверждать, что журналисты фактически становятся комбатантами, борящиеся против негативной информации и делают выбор на распространении объективной информации, нежели на придержирвании нейтрального подхода.

В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжение краткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. Следите за нами на Twitter @ caucasusproject.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Russian

Ethnic Armenian, Tsopi, Georgia © Onnik Krikorian

It might be no surprise for some that ethnic groups can and do live side by side in Tbilisi, the Georgian capital, but the situation is not so clear in the regions of Armenia, Azerbaijan or Georgia. But, perhaps, that in itself is a stereotype put into circulation by many. Armenians and Azeris, for example, have long maintained that while both lived side by side in urban centers such as Yerevan and Baku prior to the Karabakh conflict, they did not in rural areas. To some extent this is true, but not entirely.

In Marneuli, a city of around 20,000 people, residents say as much as 15-20 percent of the population is ethnic Armenian. The rest are ethnic Azeris. Moreover, despite the line from nationalists on both sides that neither group can be trusted, Armenians from Armenia actually have to pass through regions where most of Georgia’s 280,000 Azeris reside to reach Tbilisi, and they do so without problems. Moreover, at Marneuli’s market, Armenian, Azeri and Georgians trade side by side.

Ethnic Azeri, Marneuli, Georgia © Onnik Krikorian

Georgian blogger Dodka tweeted her impressions while visiting the town for Transitions Online’s Steady State.

Around 35 kilometers south just a few kilometers from Georgia’s border with Armenia, the situation becomes even more intriguing as small pockets of ethnic Armenians can be found in mainly Azeri villages. In Tsopi, for example, about a third of inhabitants are Armenians from around 150-200 families. All live side by side and speak the others’ language. Of course, things are far from idyllic in the village with unemployment high and the school particularly in dire need of attention.

School, Tsopi, Georgia © Onnik Krikorian

Nevertheless, both Marneuli and Tsopi, along with many other examples of peaceful coexistence between minority groups, including those otherwise in conflict elsewhere, perhaps highlight the influence of the media in countries such as Armenia and Azerbaijan in shaping perceptions and attitudes. Indeed, it could be argued that journalists have effectively become combatants, pushing negative information and spreading partisan information rather than remaining neutral.

Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Follow us on Twitter @caucasusproject.

This post is also available in Russian and Azerbaijani.

Sergey Paracanovun abidəsi, Tiflis, Gürcüstan © Onnik Krikorian. Nokia N82 telefonu ilə çəkilmiş fotoşəkil

Köhnə Tiflisdə yerləşən etnik ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evinə geri aparan yol bizi təsadüfi olmadan tanınmış erməni kinorejisyoru Sergey Paracanovun abidəsinə gətirib çıxardı. Bir çox erməni mədəniyyət ikonaları, məsələn 18-ci əsrdə yaşayan və nəğmələrini erməni, gürcü, fars və xüsusilə azərbaycan dilində yaradan saz şairi Sayat-Nova kimi, Paracanov başqalarından daha da çox bütün varlığı ilə Qafqaza aid idi. Məhz bəlkə bu səbəbdən Paracanov ömrünün ən çox hissəsini Tiflisdə yaşamışdır. 1990-cı ildə, ölümündən iki il əvvəl, o, Yerevana köçmüşdür.

Onun sonuncu tamamlanmış filmi ermənilər və azərbaycanlılar arasında mübahisəli ərazi olan - Dağlıq Qarabağ üzərində münasibətləri daha da gərginləşdirən azərbaycan folklor hekayəsi Aşıq Qərib olmuşdur. Sülh mübarizəçisi Georgi Vanyanın sözlərinə görə, Fellini kimi dünya şöhrətli rejisyorlar tərəfindən rəğbət edilən erməni mədəniyyət ikonasının təsvirləri Yerevanda Qarabağ hərəkatı nümayişləri zamanı yandırılmışdır. Bügün, əlbəttə, çox az erməni Paracanovun Azərbaycan haqqında və gürcü, azərbaycan və ukrain dillərində çəkdiyi mübahisə doğuran filmlərini xatırlayır və ya bilirlər.

Sayat-Nova Azərbaycanda çox az tanınır. Bu ondan irəli gəlir ki, ermənilərin obrazı azərbaycanlılarla müqayisədə yerli erməni KİV tərəfindən daha da mənfi rənglərdə verilir. Ümumilikdə isə, hər iki ölkənin KİV ən çox mənfi, nəinki müsbət və ya birtərəf, məlumatlrın yayılması ilə məşğuldurlar.

Buna baxmayaraq, regionun ayrı-ayrı mono-mədəni hissələri ilə deyil, onun mədəniyyət müxtəlifliyi ilə bağlı olan Sayat-Nova kimi Paracanov Cənubi Qafqazın zəngin mədəni irsini təmsil edirdi və Cənubi Qafqazın da onun yaradıcılığına böyük təsiri olmuşdur. Hazırda, ermənilərin və azərbaycanlıların öz ölkələrində görüşmə və unsiyyət qurma imkanlarının məhdud olmasını nəzərə alaraq, Gürcüstanda etnik azlıqlar arasında etnik problemlərin mövcud olmasına baxmayaraq qarşlıqlı hörmət və dostluq var və davam edir. Bu həmçinin Gürcüstanın paytaxtı Tiflisdə yaşayan etnik erməni və azərbaycanlılara da aiddir.

Özünə görə kiçik olsa da, ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evi onu sübüta yetirir ki, mənfi stereotiplərin, etno-milli qüvvələrin mövcud olmasınavə münaqişəni yerli siyasi qüvvələrin şəxsində daha da alovlandıran Ermənistanın və Azərbaycanın qərəzli KİV-nə baxmayaraq ermənilər və azərbaycanlılar birlikdə yanaşı yaşaya bilirlər. Bu həqiqətəndə də elədir. Aleksey və Marqarita Petrosyana məxsus çay evinin qonaqları erməni, azərbaycan, gürcü, rus və fars dillərində biri-biri ilə sərbəst danışırlar, və bu hal təəccüblü deyil. Çünki çay evinə gələn qonaqlar etnik tərkibə görə çox müxtəlifdirlər.

Bügün, çay evinə baş çəkən iki azərbaycan jurnalist-tələbəsi və gürcü bloqçusu öz təəssüratlarını Twitter vasitəsi ilə bölüşdülər.

Ermənilərə məxsus Azərbaycan çay evində. Azərbaycanlılar, ermənilər və gürcülər birlikdə çay içirlər. #caucasusproject.

Çay evinin sahibi çay evinin yaranma tarixini danışır. Yerevandan və Bakıdan gələnlər burada görüşürlər. @caucasusproject.

«Biz azərbaycanlılar, ermənilər və gürcülər bir həyətdə böyümüşük. Bizim heç bir problemimiz ola bilməz. Biz bacı və qardaşıq».

«Məmin uşaqlarım erməni, gürcü, rus və azərbaycan dilləri bilirlər. Ən çox da rus dilində danışırlar.»- çay evinin sahibi @caucasusproject.

Və indi çay evinə iranlı gəlir və bizimlə azərbaycan dilində danışır. @caucasusproject. Mən çox şadam, bu çay evi müxtəliflik evidir @ kissie

Dodka.ge çay evini müxtəliflik evi adlandırır. @caucasusproject. KHANIM

Transitions Online və Böyük Britaniyanın Yerevandakı səfirliyinin dəstəyi ilə həyata keçirilən layihənin iştirakçıları bazar günü çay evinə yenidən baş çəkib bu bloqda yerləşdiriləcək məruzələri yekunlaşdıracaqlar. Yaxın günlərdə və həftələrdə hazırkı bloq səhifə sentyabr ayında keçirilmiş qısa sərhədyanı tədbirin davamı olaraq yeni mediya və sosial şəbəki vasitələtinin nümunəsi olan tarixçələri, fotoşəkilləri və videoyazıları əks etdirəcək.

Mobil telefonu ilə qaranlıq şəraitdə çəkilmiş video yazının keyfiyyəti yüksək olmasa da, səs və görüntü aydın ola bilir. Bu layihənin bir hissəsi müstəqil jurnalistlər və Ermənistan, Azərbaycan və Gürcüstan kimi ölkələrin KİV-i tərəfindən mobil kommunikasiya vasitəsi ilə məlumatların ötürülməsi və hadisələrin işıqlandırılması imkanlarını öyrənməkdən ibarətdir.

Hələlik isə, bizi, xüsusilə də Tsopiyə, Ermənistanla sərhəddə yerləşən və etnik azərbaycanlıların sıx yaşadığı Gürcüstanın kəndinə sabah edəcəyimiz səfər barəsində məlumatları Twitter @caucasusproject izləyin.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Azerbaijani.

Статуя Сергея Параджанова, Тбилиси, Грузия © Онник Крикориан, снято на телефоне Nokia N82

Пожалуй, дорога, ведущая обратно в азербайджанский чайный дом, принадлежащий этническим армянам в старой части Тбилиси, неслучайно привела нас к статуе известного армянского кинорежиссера Сергея Параджанова. Как и многие другие армянские культурные иконы, такие как Саят-Нова, трубадура 18-ого века, который сочинял песни на армянском, грузинском, персидском и особенно азербайджанском языках, Параджанов всем своим существом больше, чем кто-либо другой, принадлежал Кавказу, и, возможно, именно по этой причине он оставался жить в своем родном Тбилиси на протяжении всей своей жизни. Он переехал в Ереван, всего за два года до своей смерти, в 1990 году.

И действительно, его последним завершенным фильмом оказался Ашиг Гериб, азербайджанский фольклерный рассказ, который еще более усугубил проблемы между Арменией и Азербайджаном вплоть до насилия по поводу спорной территории Нагорного Карабаха. Согласно активисту за мир – Георги Ванъяну - изображения (чучела) культовой армянской культурной иконы, почитаемый международными кинорежиссерами, такими как Феллини, были сожжены во время демонстраций Карабахского движения в Ереване. Сегодня, конечно, немногие армяне помнят противоречивые работы Параджанова об Азербайджане или даже знают те фильмы, которые он снял на грузинском, азербайджанском и украинском языках.

Еще меньше людей в Азербайджане знают о нем или Саят-Нова, особенно в условиях, когда образ армян, пожалуй, изображен армянскими СМИ более негативно, чем образ азербайджанцев. Для большинства других , однако, СМИ обеих стран, как правило в равной степени сосредоточены на распространении скорее негативной, чем позитивной или даже нейтральной информации.

Тем не менее, как и Саят-Нова, который также был связан больше с культурным разнообразием региона, а не его отдельными монокультурными частями, Параджанов представлял собой богатое культурное наследие Южного Кавказа, которое, несомненно, повлияло на его творчество. Сегодня, когда немногие армяне и азербайджанцы в своих странах могут общаться и даже встречаться несмотря на этнические проблемы, история показывает, что случаи взаимного уважения и дружбы между группами этнических меньшинств в Грузии есть и продолжаются, хоть и в некоторой степени. Это касается в равной мере даже этнических армян и азербайджанцев, проживающих в столице Грузии - Тбилиси.

Азербайджанский чайный дом (хоть и он мал по размерам), принадлежащий этнической армянской семье свидетельствует о том, что несмотря на негативные стереотипы, этно-националистические силы, и предвзятые средства массовой информации в Армении и Азербайджане, которые и подогревают конфликт в лице местных политических сил, армяне и азербайджанцы могут сосуществовать мирно вместе. На самом деле, так оно и есть, причем многие из гостей хозяев чайного дома - Алексея и Маргариты Петросян, свободно говорят на армянском, азербайджанском, грузинском, русском и персидском языках попросту из-за различного этнического состава собравшихся там гостей.

Сегодня, два азербайджанских студента-журналиста и грузинский блоггер, которые также посетили чайный дом, поделились своми впечатлениями на Twitter.

В азербайджанском чайном доме, принадлежащий армянам. Азербайджанцы, армяне и грузины пьют чай вместе #caucasusproject.

Владелец чайного дома рассказывает историю создания чайного дома. Люди из Еревана и Баку стречаются здесь @caucasusproject.

«Мы, азербайджанцы, армяне и грузины, расли вместе, в одном дворе. Какие у нас могут быть проблемы. Мы братья и сестры».

«Все мои дети говорят на армянском, грузинском, русском и азербайджанском языках. Особенно общаются по-русски»- владелец чайного дома @caucasusproject.

И сейчас в чайный дом входит иранец и говорит с нами по- азербайджански. @caucasusproject. Я так рада, этот чайный дом является домом разнообразия @ kissie

Dodka.ge называет чайный дом домом разнообразия@caucasusproject. KHANIM

Участники этого проекта, осуществляемого при поддержке Transitions Online и посольством Великобритании в Ереване вернутся в чайном дом в воскресенье для подготовки полных докладов, которые будут размещены на этом блоге. В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжение краткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. А пока, ниже можно посмотреть видео-интервью с грузинским участником о сегодняшнем визите.

Снятый на мобильном телефоне при очень низкой освещенности, качество изображения не лучшее, но аудио и видео вполне доступны для просмотра. Частью этого проекта является также изучение вопроса о возможностях мобильной передачи информаций, особенно, независимыми журналистами или средствами массовой информации в регионах таких стран, как Армения, Азербайджан и Грузия.

Тем временем, пожалуйста, следите за нами на Twitter @caucasusproject, и, не в последнюю очередь, за завтрашним визитом в Тсопи - в деревню, населенную этническими азербайджанцами в южном регионе Грузии, всего в нескольких километрах от границы с Арменией.

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Russian

Sergei Parajanov statue, Tbilisi, Georgia © Onnik Krikorian on Nokia N82 phone

It was perhaps only appropriate that the route for a return visit to an Azeri tea house run by ethnic Armenians in the old part of Tbilisi took us past a statue of the renowned ethnic Armenian filmmaker Sergei Parajanov. Like other Armenian cultural icons such as Sayat Nova, an 18th century troubadour who wrote songs in Armenian, Georgian, Persian and especially Azerbaijani, Parajanov belonged more to the Caucasus than any one nation and it was perhaps for this reason that he remained in his native Tbilisi for most of his life. He moved to Yerevan just two years before his death in 1990.

Indeed, his last completed film was Ashik Kerib, an Azeri folk tale made even as troubles between Armenia and Azerbaijan descended into violence over the disputed territory of Nagorno Karabakh. Effigies of the cult Armenian cultural icon, revered by international filmmakers such as Fellini, were even reportedly burnt during the Karabakh movement’s demonstrations in Yerevan according to peace activists such as Georgy Vanyan. Today, of course, few Armenians remember the controversy over Parajanov’s work in Azerbaijan or even know of the films he made in Georgian, Azeri and Ukrainian.

Even fewer people in Azerbaijan know about him or Sayat Nova at all, especially in an environment where the portrayal of Armenians is arguably more negative than that of Azerbaijan by the Armenian media. For most outsiders, however, the media in both countries tend to equally concentrate on the negative rather than the positive or even neutral.

Nevertheless, and like Sayat Nova who was also linked more to the cultural mixing pot that the region has always been rather than single parts, Parajanov represented the rich cultural heritage of the South Caucasus which undoubtedly influenced his work. Today, while few Armenians and Azeris in their own respective countries communicate let alone meet and even with its own ethnic problems, that history of mutual respect and friendship between minority groups in Georgia continues albeit to some extent. This even extends to ethnic Armenians and Azeris living in the capital, Tbilisi.

Small though it may be, an Azeri tea house run by an ethnic Armenian family represents the reality that away from negative stereotypes, ethno-nationalist forces, and a biased media in Armenia and Azerbaijan which has arguably become as much part of the conflict as local political forces, Armenians and Azeris can co-exist side by side. In fact, they actually do, with many of Alexei and Margarita Petrosyan customers fluent in Armenian, Azerbaijani, Georgian, Russian, and Farsi simply because of the diverse ethnic mix assembled there.

Today, two Azeri journalism students and one Georgian blogger, who also tweeted, visited the tea house.

Participants of this project supported by Transitions Online and the British Embassy in Yerevan will return to the tea house again on Sunday and fuller reports will be available on this blog. Over the coming days and weeks this blog will highlight such examples using new media and social networking tools and stories, photos, and video as a continuation of a brief cross-border exercise undertaken in September. Until then, a video interview with Georgian participant on today’s visit is below.

Shot on mobile phone in very low light conditions, the quality is not fantastic, but good enough until other audio and video is available. However, part of this project is also to examine the potential of mobile phone reporting, and especially by citizen journalists or the media in the regions of countries such as Armenia, Azerbaijan and Georgia.

Incidentally, please follow us on Twitter @caucasusproject, and not least for tomorrow’s visit to Tsopi, a co-inhabited village in an ethnic Azeri region of Georgia just a few kilometers from the border with Armenia.

Тбилиси, столица Грузии и, возможно, сердце культурного центра на Южном Кавказе. Посещение Тбилиси всегда доставляет мне удовольствие, ведь не в последнюю очередь потому, что, пожалуй, Тбилиси единственное место в регионе, где армяне, азербайджанцы и грузины могут встречаться и дружить несмотря на вековую взаимную вражду и пост-советский конфликт, который вбил клин между людьми, такими схожими и общими. Для армян и азербайджанцев это особенно верно, учитывая все еще замороженный конфликт в Нагорном Карабахе.

Расположенный в пределах соседнего Азербайджана, но населенный преимущественно этническими армянами, Карабах был одним из первых многочисленных острых конфликтов, которые сопутствовали распаду и даже стали причиной распада бывшего Советского Союза. Погибло свыше 25000 человек, миллионы людей по обе стороны были вынуждены покинуть свои дома, а Азербайджан потерял 16 процентов своей территории ко времени подписания в 1994 году соглашение о прекращении огня. Региональные аналитики и международное сообщество, однако, опасаются, что война может в один день опять вспыхнуть.

С тех пор были предприняты различные попытки достичь окончательное мирное соглашение, однако политика, проводимая националистами и политическими силами по обе стороны от линии прекращения огня о том, что две этнические группы не смогут сосуществовать вместе, свело все эти попытки на нет. Субъективное восприятие и толкование истории, только еще более ввело в тупик, привело к печальной реальностью, что в результате на нынешном этапе ни одна сторона не готова идти на компромисс. По иронии судьбы, однако, такие непримиримые позиции часто выглядят абсурдными с учетом того, армяне и азербайджанцы в Грузии могут мирно сосуществовать.

Алексей и Маргарита Петросян всего лишь один пример из этой реальности. Война и негативный образ вечного “врага”, пропагандируемый местными СМИ в Армении и Азербайджане определенно прошли мимом и не затронули этих людей. Они - в чайном доме, который принадлежит им и находится в старой части Тбилиси. Двое других - 14-летний мальчик и возмужающий подросток – сидят в чайном доме, беседуют с ними и пьют азербайджанский чай. Они разговаривают на армянском языке, а иногда общение плавно переходит на азербайджанский язык. Два подростка на самом деле - азербайджанцы из Баку.

А чуть позже, в двадцати метрах, мой таксист-арменин совершает незапланированную остановку около мечети и Турецкой Бани, чтобы забрать у друга, живущего рядом, домашнее самодельное вино. Мужчина – этнический азербайджанец - стоит на балконе и приветствует таксиста-арменина на армянском языке. Тот, в свою очередь, отвечает ему на азербайджанском языке. Я приятно удивлен. Таксист-арменин объясняет , что вся территория полна армянами, азербайджанцами и грузинами, которые не только говорят на языке друг друга , но также считают себя друзьями.

Та же самая ситуация в Tсопи, в маленькой грузинской деревне, населенная, в основном, этническими азербайджанцами и расположенная всего в двух километрах от грузинской границы с Арменией. Там, этнические армяне и азербайджанцы живут мирно бок о бок, отправляют своих детей в ту же школу, предпочитая смотреть в будущее мирного сосуществования и взаимной дружбы, нежели в прошлое взаимного насилия и многовековой вражды. Оба примера являются частью реальности, однако, размышления о прошедшем прошлом часто омрачает светлое будущее.

Действительно, как и другие отмечают, армяне и азербайджанцы вполне могут мирно сосуществовать за пределами зоны конфликта и фактически имеют больше общего друг с другом с точки зрения культуры, традиций и языка, чем многие другие народы, живущие в том же регионе. В ближайшие дни и недели, этот блог будет освещать многие схожие примеры использования новых средств медийной и социальной сети, а также истории и рассказы, фотографии и видеозаписи как продолжение краткой трансграничной работы, проведенной в сентябре. Следите за нами на Twitter @caucasusproject.

Фото: Тбилиси, Грузия © Онник Крикориан

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Russian.

Tiflis-Gürcüstanın paytaxtı- bəlkə də Cənubi Qafqazın mədəniyyət şah damarı. Hər dəfə Tiflisi ziyarət etmək mənə böyük zövq yaşadır, çünki Tiflis yeganə şəhərdi ki, harada Ermənilər, Azərbaycanlılar və Gürcülər əsrlər boyu sürən qarşıdurmaya və post-Sovet dövründə yaranan insanlar arasında münaqişəyə baxmayaraq dostcasına görüşə bilirlər. Yuxari Qarabağ üzərində dondurulmuş münaqişəni nəzərə alaraq Ermənilər və Azərbaycanlılar üçün bu xusisilə həssas və həqiqət dolu məqamdır.

Qonşu Azərbaycanın sərhədində yerləşən və əhalisinin əksəriyyəti etnik Ermənilər olan Qarabağ Sovetlər Birliyinin dağılmasına təsadüf edən və bəlkə də dağılmasının başlanğıcını qoyan bir çox qızğın münaqişələrin ən ilki olmuşdur. 25.000-dən çox insan həlak olmuş, hər iki tərəfdən milyonlarca insan yaşadığı yerləri tərk etməli olmuş, Azərbaycan isə 1994-cu ildə imzalanmış atəşkəs sazişi dövrü üçün ərazisinin 16 % -i itirmişdir. Lakin regional analistlər və beynəlxalq cəmiyyət təəssüflə güman edir ki, müharibə nə zamansa yenə başlaya bilər.

Son sülh sazişinin bağıanmasına nail olunması yolunda bir çox addımlar atılmış, lakin bu addımlar hər iki tərəfdən olan milliyətçilər və siyasi qüvvələrin yürütdüyü “iki etnik qrup heç bir zaman dinc yanaşı yaşaya bilməz” prinsipi ilə demək olar ki, qüvvədən salınmışdır. Tarix barədə subyektiv fikiryürütmələr və təhlillər daha da iki tərəf arasında vəziyyəti çıxılmaz etmiş və tərəflər arasında kompromisin yaranmasını imkansız etmişdir. Lakin belə qarşıdurma Ermənilərin və Azərbaycanlıların Gürcüstanda dinc yanaşı yaşaya bilmələrinin yanında çox gülünc görünür.

Aleksi və Marqarita Petrosyan dinc yaşamanın digər bir real nümunəsidir. Müharibə və Ermənistanın və Azərbaycanın yerli mediyasının təbliğ etdiyi əbədi “düşmən” obrazı onlardan tamamilə yan ötüb. Köhnə Tiflisdə yerləşən onlara məxsus çayxanada oturub söhbət edirlər. Yanlarına daha iki nəfər – 14 yaşlarında oğlan və yaşca ondan bir qədər böyük digər oğlan oturub onlarla söhbət edir və Azərbaycan çayı içirlər. Erməni dilində gedən söhbət Azərbaycan dilinə keçir. İki oğlan Bakıdan olan Azərbaycanlılardırlar.

Biraz sonra, 20 metr aralıqda məni otelə aparan etnik Erməni olan taksi sürücüsü məscidin və Türk Hamamının yanında gözlənilmədən maşını saxlayır. O, yaxınlıqda yaşayan dostundan evdə hazırlanmış şərabı alır. Etnik Azərbaycanlı erməni sürücüsünü erməni dilində salamlayır. Erməni sürücü ona azərbaycan dilində minnətdarlığını bildirir. Erməni sürücü mənim təəccübləndiyimi görərək izah edir ki, bu rayonda çoxlu Erməni, Azərbaycanlı və Gürcü yaşayır və onlar nəinki bir-birinin dillərini bilir və dillərində danışırlar, hətta özlərini ən yaxın dost hesab edirlər.

Vəziyyət eyniliklə Tsopidə, Ermənistanla sərhəddə 2 km məsafədə Gürcüstanda yerləşən əhalisinin əksəriyyəti etnik Azərbaycanlı olan balaca bir kənddə də davam edir. Burada etnik Ermənilər və Azərbaycanlılar birlikdə yaşayırlar, öz uşaqlarını eyni məktəbə göndərirlər, qarşıdurmayla dolu keçmişlə yaşamırlar, əksinə dinc yanaşı yaşaya biləcəkləri gəcələyə ümidlə baxırlar. Hər iki nümunə reallıqdır. Lakin nə qədər kədərli olsa da bəzən mənfi emosiyalar barədə düşünmək müsbət emosiyalara üstün gəlir.

Həqiqətən də, insanların söylədiyi kimi, Ermənilər və Azərbaycanlılar münaqişə zonası xaricində dinc yanaşı yaşaya bilir və aralarında istər mədəniyyət, istərsə də ənənə və dil baxımından regionda yaşayan digər xalqlara nisbətən çox oxşarlıqlar var. Yaxın günlərdə və həftələrdə hazırkı bloq səhifə sentyabr ayında keçirilmiş qısa sərhədyanı tədbirin davamı olaraq yeni mediya və sosial şəbəki vasitələtinin nümunəsi olan tarixçələri, fotoşəkilləri və videoyazıları əks etdirəcək. Bizi @caucasusproject izləyin.

Fotoşəkillər: Tiflis, Gürcüstan © Onnik Krikorian

Thanks to A. for voluntarily translation of the original post in English into Azerbaijani.